maga.gr

«Δημιουργία, ξανά!». Άλλος ένας πολιτικός σχηματισμός, από τις 8 Δεκέμβρη που καταθέσατε στον Άρειο Πάγο όλα τα δικαιολογητικά για την αναγνώριση της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ως επίσημο πολιτικό κόμμα. Τι το διαφορετικό πρεσβεύετε στο πολιτικό σκηνικό;

Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί και ούτε θέλουμε να γίνουμε. Γι΄ αυτό και στις θέσεις μας υποστηρίζουμε τρεις, το πολύ, θητείες σε αιρετό αξίωμα.
Δεν πρεσβεύουμε μόνο – είμαστε διαφορετικοί: άνθρωποι από τα σπλάχνα της κοινωνίας χωρίς καμία σχέση με την κομματική Μαφία και με τις δήθεν ιδεολογικές ταμπέλες. Είμαστε άνθρωποι κάθε ηλικίας και επαγγέλματος: επιχειρηματίες, στελέχη, αγρότες, πανεπιστημιακοί καθηγητές, επιστήμονες, φοιτητές, υπάλληλοι. Δεν είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί και ούτε θέλουμε να γίνουμε. Γι΄ αυτό και στις θέσεις μας υποστηρίζουμε τρεις, το πολύ, θητείες σε αιρετό αξίωμα. Εκπροσωπούμε τον κοινό νου, αυτόν τον μεγάλο άγνωστο της πολιτικής. Όλα αυτά τα χρόνια είχαμε και πολιτική σκέψη και κοινωνική δράση. Αλλά ο οχετός της κεντρικής πολιτικής σκηνής μας απέκλειε. Τώρα φαίνεται ότι και οι οπαδοί με τις σημαιούλες έχουν καταλάβει την παγίδα στην οποία οδηγήθηκαν. Για πρώτη φορά υπάρχουν οι συνθήκες ώστε να γίνει μια πραγματική θεμελιακή αλλαγή. Στόχος μας να δημιουργήσουμε – επιτέλους – ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος αξιοκρατίας, δικαιοσύνης και προόδου.

Είστε υπέρ των συνεργασιών ως κόμμα; Και κατ’ επέκταση πιστεύετε στις κυβερνήσεις συνεργασίας;

Είμαστε υπέρ των συνεργασιών που βασίζονται σε κοινό πολιτικό πολιτισμό και κοινές αξίες, κι ας υπάρχουν διαφωνίες (ούτε με τον σύντροφό μας δεν συμφωνούμε σε όλα!). Τα κόμματα, όμως, είναι αδύνατον να κάνουν κυβερνήσεις συνεργασίας. Η σημερινή, για παράδειγμα, είναι κυβέρνηση αλληλοϋπονόμευσης.

Αν, όμως, τίθονταν τέτοιο θέμα, με ποιους θα προτιμούσατε να συνεργαστείτε; Με Ν.Δ.-ΛΑ.Ο.Σ. ή με ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΔΗΜ.ΑΡ.;

Το πρόβλημα δεν είναι σε επίπεδο υπουργών και μόνο. Από «κάτω» υπάρχει ένας συμπαγές τείχος άρνησης σε κάθε εκσυγχρονισμό.
Αφήστε να δούμε τι θα έχει απομείνει από δαύτους μετά τις εκλογές. Τώρα αγωνιζόμαστε να ανατραπεί το κομματικό – συνδικαλιστικό καρκίνωμα που μας έφερε ως εδώ. Μετεκλογικά, αν οι πολίτες μας δώσουν αυτή τη δυνατότητα, θα συνεργαστούμε με όσους αποφασίσουν να στραφούν κατά της παρασιτοκρατίας που τα ίδια τα κόμματά τους δημιούργησαν. Το πρόβλημα δεν είναι σε επίπεδο υπουργών και μόνο. Ακόμα κι αν οι υπουργοί ήθελαν να κάνουν μεταρρυθμίσεις, από «κάτω» υπάρχει ένας συμπαγές τείχος άρνησης σε κάθε εκσυγχρονισμό, και μια διοικητική δομή (κατ’ ευφημισμόν) που κάνει τη χώρα αδύνατον να διοικηθεί. Χρειάζονται σαρωτικές αλλαγές στη διοίκηση. Ανθρωποι σαν κι εμάς, με μεγάλη διοικητική εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα ξέρουν να τις κάνουν. Κανένας καρεκλοκένταυρος ούτε ξέρει, ούτε θέλει.

Αναφερθήκατε προηγουμένως στη κυβέρνηση Παπαδήμου. Ποια η γνώμη σας για την πορεία της μέχρι στιγμής;

Το μη χείρον βέλτιστον. Τι να σου κάνει όμως ο μαέστρος όταν η χορωδία φαλτσάρει τόσο πολύ; Αλλά ούτε κι ο Παπαδήμος δείχνει να θέλει να συγκρουσθεί με τις ύαινες των κομματικών μηχανισμών. Είναι, άλλωστε, παραπάνω από εμφανής η προσπάθεια του «παλιού» να αλλάξει μορφή μήπως και γαντζωθεί λίγο ακόμα στην εξουσία.

Ως γνωστόν τους εξουσιαστές πολλοί εμίσησαν, την εξουσία ουδείς. Ρήση που ταιριάζει γάντι –κατά πολλούς- στον κ. Καρατζαφέρη. Αλήθεια, πώς κρίνετε τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. στη κυβέρνηση;

Θα ήθελα να ανήκε στους «λογικούς» και η Δημ. Αριστερά, αλλά θα πρέπει να ξεφύγει από το παραδοσιακό ηθικοπλαστικό ευχολόγιό της.
Φαίνεται ότι το περιστέρι που κάθισε στο κεφάλι του Καρατζαφέρη του έφερε, έστω και μετά από χρόνια, γούρι! Το κακό είναι πως όταν τα υπόλοιπα κόμματα φέρονται τόσο εγκληματικά ανεύθυνα, το κατά κανόνα γραφικό και ανερμάτιστο ΛΑ.Ο.Σ προβάλλεται ως σοβαρή φωνή. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι το ΛΑ.Ο.Σ, η Δημ. Συμμαχία και 2-3 υπουργοί του ΠΑΣΟΚ αυτή την περίοδο, είναι οι μόνοι που έχουν επαφή με την πραγματικότητα. Θα ήθελα να ανήκε στους «λογικούς» και η Δημ. Αριστερά, αλλά θα πρέπει να ξεφύγει από το παραδοσιακό ηθικοπλαστικό ευχολόγιό της και να αποφασίσει να παράγει πολιτική και όχι άοσμες δηλώσεις.

Τελευταία γίνεται πολύς ντόρος για την διάρκεια αυτής της κυβέρνησης. Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος, σε πρόσφατο άρθρο του, διατύπωσε την άποψη ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να εξαντλήσει την τετραετία. Ο πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς πάλι, υποστηρίζει ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι προσωρινή και μεταβατική και η μόνη λύση είναι οι εκλογές σε λιγότερο από δυο μήνες. Εσείς τι πιστεύετε;

Πρέπει να εξαντληθεί η 4ετία και επιτέλους να γίνουν μεταρρυθμίσεις! Μου φαίνεται όμως ότι θα εξαντληθούμε όλοι από φορολογική αφαίμαξη, πολύ νωρίτερα.

Η πρόεδρος της ΔΗ.ΣΥ., Ντόρα Μπακογιάνη, είχε δηλώσει ότι η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου θα είναι η τελευταία μονοκομματική κυβέρνηση. Εσείς τι πιστεύετε; Οδεύουμε από ‘δω και πέρα, προς κυβερνητικά σχήματα με τη συμμετοχή πολλών κομμάτων ή όχι;

Τα υπάρχοντα κόμματα δεν μπορούν. Οι διαφορές τους δεν ήταν ποτέ ιδεολογικές, αλλά το «μερτικό» στο πλιάτσικο του Δημοσίου.
Προφανώς ναι. Από ‘δω και μπρος θα πρέπει να μάθουμε να συνεννοούμαστε. Καλό είναι αυτό, αλλά δυστυχώς τα υπάρχοντα κόμματα δεν μπορούν. Οι διαφορές τους δεν ήταν ποτέ ιδεολογικές, αλλά το «μερτικό» στο πλιάτσικο του Δημοσίου. Κι αν συμφωνήσουν οι ληστές στα ποσοστά – ποιος τους πιάνει μετά!
(Προτείνουμε, για την εξυγίανση των συνεργασιών, να μην ισχύει υποχρεωτικά το bonus των 50 εδρών που δίνει ο εκλογικός νόμος στο 1ο κόμμα υφαρπάζοντάς τες από τα άλλα και κυρίως από το δεύτερο. Η λογική του νομοθέτη ήταν να σχηματιστεί ισχυρή κυβέρνηση – μονοκομματική φυσικά. Αν ούτε με αυτό το bonus σχηματίζεται, γιατί να δίνεται;)

Κατά το ΚΚΕ, με την πρόσφατη απόφαση που ελήφθη στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την τελευταία Σύνοδο Κορυφής, δεν γίνονται βήματα για την οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και βαδίζουμε προς μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Συμφωνείτε;

Στην Ευρώπη είναι δύσκολο να παρθεί οποιαδήποτε σοβαρή απόφαση έγκαιρα, κι αυτό κάνει το όλο οικοδόμημα ασταθές και τις αγορές ανασφαλείς. Είναι εκ των ων ουκ άνευ η επιτάχυνση της ενοποίησης.
Μπα; Το «έπιασε πόνος» το ΚΚΕ για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης; Για να μην μπερδευόμαστε: η Ευρώπη όντως έχει πολλά προβλήματα διακυβέρνησης. Αυτό το άτολμο, πλαδαρό σχήμα δεν μπορεί να πάει μακριά. Στην Αμερική, που οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι χειρότεροι από την Ευρώπη, όταν υπάρχει οικονομικό πρόβλημα, μαζεύονται ο Πρόεδρος, ο Υπουργός Οικονομικών και ο Πρόεδρος της FED και σε μισή ώρα έχουν πάρει απόφαση. Καλή – κακή, την έχουν πάρει. Στην Ευρώπη είναι δύσκολο να παρθεί οποιαδήποτε σοβαρή απόφαση έγκαιρα, κι αυτό κάνει το όλο οικοδόμημα ασταθές και τις αγορές ανασφαλείς. Είναι εκ των ων ουκ άνευ η επιτάχυνση της ενοποίησης. Όμως η πιθανή δική μας (επίσημη) χρεωκοπία δεν συνδέεται με την Ευρώπη με σχέση αιτίου – αιτιατού. Φταίει η Ευρώπη που δεν έχουμε κτηματολόγιο; Φταίνε οι Βρυξέλλες που δίναμε συντάξεις σε πεθαμένους; Αν δεν βγει από τη μέση το κράτος – βαμπίρ, η χρεωκοπία μας είναι παραπάνω από σίγουρη, όπως και να πορευτεί η Ευρώπη.

Πιστεύετε, όμως, ότι ο νέος μηχανισμός στήριξης (ESM) και η σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία αρκεί για να ανακόψει την κρίση στην Ευρωζώνη;

Όχι, διότι, όπως είπαμε, η κρίση είναι κυρίως κρίση διακυβέρνησης. Όμως δεν καταλαβαίνω γιατί το μην ξοδεύεις περισσότερα από όσα βγάζεις είναι «σιδηρά δημοσιονομική πειθαρχία»; Κοινή λογική είναι. Δηλαδή πόσο μυαλό πρέπει να έχει κάποιος για να καταλάβει ότι αν κάθε χρόνο έχει έλλειμμα και συσσωρεύει χρέη, κάποια στιγμή θα πάψουν να του δανείζουν;

Το μνημόνιο απέτυχε;

Γιατί, εφαρμόστηκε ποτέ; Το μνημόνιο προέβλεπε δραστική μείωση δαπανών. Έγιναν ποτέ; Προέβλεπε ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ. Έγινε τίποτε; Μόνο οριζόντιες περικοπές και επιδρομή στη μεσαία τάξη, δηλαδή στη ραχοκοκκαλιά της οικονομίας, σκέφτηκαν οι πανύβλακες ανεπάγγελτοι του οικονομικού επιτελείου.

Την απομάκρυνση του ενός από τους δύο δημοσίους υπαλλήλους, που εργάζονται στον στενό πυρήνα του κράτους ως το 2015, θα σημάνει η δέσμευση που έχει αναλάβει η κυβέρνηση στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Πιστεύετε ότι ένα τέτοιο μέτρο θα βοηθήσει στην παρούσα φάση;

Μόνο του, όχι! Θα φέρει επιπλέον απελπισία και ύφεση. Όταν απολύεις κάποιον, θα πρέπει να έχεις δημιουργήσει συνθήκες τέτοιες ώστε να βρει δουλειά – αλλιώς οδηγείς ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση.

Είστε υπέρ της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων;

Κλειστά επαγγέλματα υπήρχαν στον Μεσαίωνα και στη σημερινή μεσαιωνική Ελλάδα. Και μόνο το ότι το συζητούμε είναι ντροπή.

Νέο νομοσχέδιο, το τρίτο κατά σειρά, για την απελευθέρωση του επαγγέλματος του ιδιοκτήτη ταξί ετοιμάζει το υπουργείο Μεταφορών. Από τα όσα έχουν γίνει γνωστά, τα κριτήρια θα είναι περιβαλλοντικά και συγκοινωνιακά, ενώ το κόστος της άδειας δεν θα είναι υπέρογκο. Συμφωνείτε με την εισαγωγή κριτηρίων ή όχι;

Τα κριτήρια είναι το άλλοθι του κρατισμού και της διαπλοκής. Η αγορά είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που συνεχώς μεταβάλλεται. Αν ορισθούν σήμερα κριτήρια, τα δεδομένα θα ισχύουν μετά από 1 χρόνο;
Γιατί να μην βάλουμε και κριτήρια στα σουβλατζίδικα; Να μετρήσει το Υπουργείο την κατανάλωση γύρου ανά 1000 κατοίκους και να ορίσει τον αριθμό των αδειών, τις καρέκλες τα σκαμπώ… Να υπολογίσει και το μέσο ενοίκιο, το κόστος του τζατζικιού, το μέσο μεροκάματο ψήστη και να ορίσει και τιμές!

Και για να απαντήσω σοβαρά σε ένα γελοίο γαϊτανάκι: τα κριτήρια είναι το άλλοθι του κρατισμού και της διαπλοκής. Η αγορά είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που συνεχώς μεταβάλλεται.

Αν ορισθούν σήμερα κριτήρια, τα δεδομένα θα ισχύουν μετά από 1 χρόνο; Μπορεί τα 14.000 ταξί της Αθήνας π.χ. να είναι πάρα πολλά σε μια αγορά νεκρή ή λίγα σε μια πόλη, λειτουργική, γεμάτη τουρισμό. Ποιος θα το αποφασίζει αυτό και κάθε πόσο;

Όσο λιγότερο ανακατεύεται η κρατική Λερναία Ύδρα, τόσο καλύτερα για την οικονομία.

Αν, δηλαδή, ήσασταν κυβέρνηση ποια μέτρα θα υιοθετούσατε –σχεδόν αυτόματα, χωρίς δεύτερη σκέψη- ώστε να βγούμε από την κρίση το ταχύτερο δυνατόν;

Ο επενδυτής, ξέρετε, δεν πηγαίνει εκεί που τον βασανίζουν. Κι όταν πυροβολείς την επιχειρηματικότητα σκοτώνεις τον εργαζόμενο.
- Κατάργηση όλων των παράλογων – και πολύ συχνά αντιφατικών – νόμων που κάνουν και την παραμικρή επένδυση άθλο. Αντικατάστασή τους με ένα φορολογικό νομοσχέδιο 30 σελίδων (αντί για τις 18.000 σελίδες του ΚΒΣ!) με ενιαίο φορολογικό συντελεστή, ανταγωνιστικό των γειτόνων μας. Ο επενδυτής, ξέρετε, δεν πηγαίνει εκεί που τον βασανίζουν. Κι όταν πυροβολείς την επιχειρηματικότητα σκοτώνεις τον εργαζόμενο. Δημιουργία εταιρειών σε μία μέρα.
- Δέσμευση για σταθερότητα του φορολογικού συστήματος τουλάχιστον μέχρι το τέλος της 4ετίας. Δεν μπορεί να αλλάζει η νομοθεσία ανάλογα με το πώς ξυπνάει ο Βενιζέλος και να μην μπορείς να κάνεις πλάνο ούτε για μια εβδομάδα.
- Κατάργηση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς με πλήρη μηχανογράφηση του κράτους. Δεν χρειάζεται πάνω από 6 μήνες, αλλά ποτέ δεν έγινε, γιατί η διαφθορά είναι μια επικερδής βιομηχανία για πολύ κόσμο.
- Κατάργηση του νόμου Παυλόπουλου που απαγορεύει την ηχογράφηση ή βιντεοσκόπηση διεφθαρμένων δημόσιων λειτουργών. Αντίθετα θα καλούμε τους πολίτες να το κάνουν αυτό και να στέλνουν τα ντοκουμέντα στο Υπουργείο Οικονομικών, εάν εκβιαστούν από τους γνωστούς «λαδιάρηδες».
- Κλείσιμο των αντιπαραγωγικών ΔΕΚΟ. Εξορθολογισμός της λειτουργίας του στενού Δημόσιου τομέα με κατάργηση των τομέων που δεν αποδίδουν.

Το μεγαλύτερο έγκλημα του Δημοσίου είναι η υποδούλωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων σε έναν Καφκικό Δημόσιο εφιάλτη, ο οποίος ευνουχίζει τη δημιουργικότητά τους και τους εκπαιδεύει στη διαφθορά.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι το μεγαλύτερο έγκλημα του Δημοσίου είναι η υποδούλωση εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων σε έναν Καφκικό Δημόσιο εφιάλτη, ο οποίος ευνουχίζει τη δημιουργικότητά τους και τους εκπαιδεύει στη διαφθορά. Για να υπάρξει ανάπτυξη, θα πρέπει κάθε τι αντιπαραγωγικό να αλλάξει – κι αυτό περιλαμβάνει και τον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό τομέα. Είναι άλλο όμως να αλλάζεις επάγγελμα σε μια οικονομία που αναπτύσσεται (το καινούργιο σου επάγγελμα μπορεί να είναι πολύ καλύτερο κι αποδοτικότερο από την αργομισθία σε ένα γκρίζο δημόσιο γραφείο) κι άλλο να απολύεσαι σε μια οικονομία που βουλιάζει. Για να μην στεναχωρήσουν τα συνδικαλιστικά τους πιτ – μπουλ, οι κομματοκράτες προτίμησαν να οδηγήσουν έναν ολόκληρο λαό στην καταισχύνη και 1.600 Έλληνες στον θάνατο (τόσες είναι οι αυτοκτονίες από το 2009) από το να κάνουν τις επώδυνες αλλά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αν τις είχαμε κάνει το 2009, τώρα θα είχε αρχίσει για τα καλά η ανάκαμψη.

Για να περάσουμε όμως λίγο και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου υπέρ της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη υπόθεσή της κατά της Ελλάδας, πιστεύετε ότι η Ελλάδα πρέπει α) να συμφωνήσει σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό του όρου “Μακεδονία”, β) να επιμείνει σε ονομασία χωρίς τον όρο “Μακεδονία” ή γ) να αποδεχτεί τη συνταγματική ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας”;

Το Μακεδονικό ήταν ένα ρεσιτάλ ανευθυνότητας και χαμένων ευκαιριών. Αφού δεν μας άρεσε το Σλαβομακεδονία που μας πρότεινε το 1992 ο Γκλιγκόρωφ, παρακαλάμε τώρα για γεωγραφικό προσδιορισμό. Εκεί που φτάσαμε, αυτή είναι και η μόνη εφικτή επιλογή.

Ο Ιταλός υπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης και Υποδομών, Κοράντο Πάσερα, σε δηλώσεις του σχετικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας του, τόνισε ότι «η Ιταλία διέρχεται οικονομική ύφεση, χωρίς όμως να ευθύνεται η ίδια. Οι αιτίες είναι εξωγενείς και σχετίζονται, ειδικότερα, με την κάκιστη διαχείριση της ελληνικής κρίσης». Οι αρνητικές κριτικές, λοιπόν, για τη χώρα μας και ιδιαίτερα το πολιτικό της προσωπικό δεν είναι μόνο στοιχείο του Βορρά της Ευρώπης, αλλά και του Νότου. Ξεμένουμε μήπως από συμμάχους στην Ε.Ε.;

Αρκεί να σκεφτείτε ότι η Ιταλία δανείζεται με 6,5% και μας δανείζει με 3,5% τη στιγμή που ξέρει ότι έχουμε συνταξιούχους 35 ετών και (μέχρι πρότινος) επίδομα «πλυσίματος χεριών» στον ΟΣΕ, που μας βάζει 3.000.000 ευρώ «μέσα» κάθε μέρα. Εσείς πώς θα νιώθατε;

Η Βρετανία, ως γνωστόν, διαφοροποιήθηκε από τις προτάσεις του γαλλογερμανικού άξονα στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο. Πώς κρίνετε τη στάση της;

O Κάμερον έπαιξε το χαρτί των Βρετανών ευρωσκεπτικιστών. Οι εξελίξεις θα δείξουν αν έχει δίκιο.
Για να ερμηνευθεί η μοναχική στάση της Βρετανίας δεν αρκεί η οικονομική οπτική. Χρειάζονται και ιστορικά, «ψυχαναλυτικά» εργαλεία. Η Βρετανία, αν και είναι στην Ε.Ε από το 1973, ποτέ δεν πίστεψε στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Πάντα κρατούσε αποστάσεις. Τώρα ο Κάμερον έπαιξε το χαρτί των Βρετανών ευρωσκεπτικιστών που είναι ισχυρό ρεύμα στο «νησί», ιδιαίτερα μετά τα διαχειριστικά λάθη των τελευταίων 2 ετών. Οι εξελίξεις θα δείξουν αν έχει δίκιο. Ωστόσο, πολλά πράγματα στην πολιτική είναι αυτοεπιβεβαιούμενες προφητείες.

Μετά τη τελευταία Σύνοδο Κορυφής, έχουν επανέρθει ‘δριμύτερα’ στο προσκήνιο τα σενάρια εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Ο Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, για παράδειγμα, εκφράζει αμφιβολίες για το κατά πόσο θα έρθει η ανάπτυξη, όσο η Ελλάδα είναι στο ευρώ, εκτιμώντας ότι είναι προτιμότερο για τη χώρα να εγκαταλείψει το ενιαίο νόμισμα. Ο Γερμανός πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (ΙFO), Χανς Βέρνερ Ζιν, επαναλαμβάνει την εκτίμηση του ότι η Ελλάδα «θα τα φέρει βόλτα» καλύτερα χωρίς το ευρώ. Στον αντίποδα, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γκουίντο Βεστερβέλε, σε πρόσφατη συνέντευξη του στην εφημερίδα Hamburger Abendblatt τάσσεται υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ΟΝΕ, προειδοποιώντας ότι ενδεχόμενη αποχώρησή της θα δημιουργούσε κινδύνους τόσο για τη γερμανική οικονομία όσο και για την Ευρώπη συνολικά. Τέλος, ο αρχιτέκτονας του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, ο Ζακ Ντελόρ, επιμένει ότι μια έξοδος μας από το ευρώ θα σήμαινε καταστροφή τόσο οικονομικά, όσο και κοινωνικά. Εσείς, αντίστοιχα, τι πιστεύετε;

Έξοδός μας από το ευρώ θα σημάνει για τη χώρα σκηνές κατοχής.
Δεν είναι θέμα πίστης αλλά, ξανά, κοινού νού. Έξοδός μας από το ευρώ θα σημάνει για τη χώρα σκηνές κατοχής. Τριψήφιος πληθωρισμός, άδειασμα των ραφιών, ούτε πετρέλαιο, ούτε φάρμακα, ούτε ανταλλακτικά, κλείσιμο όσων παραγωγικών μονάδων έχουν εισαγόμενες πρώτες ύλες, πτώση του βιοτικού επιπέδου σε μεγέθη του 1950. Για την Ευρώπη θα δημιουργήσει πρόβλημα, στο βαθμό που οι αγορές πιθανολογήσουν και άλλες εξόδους ή κατάρρευση της Ε.Ε. Αν η Ε.Ε. κλείσει καλά την πόρτα πίσω μας, η ίδια δεν θα έχει πρόβλημα. Εμείς, όμως, τεράστιο.

Βιώνουμε την δημοκρατία της ανασφάλειας και των ΑΑΑ. Απέναντι στην βάναυση ηγεμονία των αγορών επί της πολιτικής και την κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, κερδισμένος σύμφωνα με όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις βγαίνει ο κ. Κανένας. Σημείο των καιρών ή αναμενόμενο;

Αναμενόμενο εδώ και πολύ καιρό. Δηλαδή ο Κ. Καραμανλής ο Β’ (ο εντελώς βήτα) ή ο «Τσοβάλα δώστα όλα» ήταν καλύτερος από τον Κανένα; Όμως, αυτός ο Κανένας μπορεί τελικά να είναι ελπιδοφόρα περίπτωση.

Ο Φρανσουά Μιττεράν είχε πει ότι η πολιτική είναι η διαχείριση συμβόλων. Είναι;

Είναι, στην επικοινωνιακή της πλευρά. Όσον αφορά στην ηθική στάση προτιμάμε την οπτική του Καζαντζάκη: «Εγώ, μονάχος μου, έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω». Έτσι βλέπουμε την είσοδό μας στην πολιτική. Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί. Τη λύση, με πολύ δουλειά, θα τη δώσουμε εμείς, οι μέχρι σήμερα αμήχανοι.